Drie blaadjes wit,
drie blaadjes rood.
Ze ontspringen tussen,
de winterstenen,
zielloos getooid,
met zinloos bloed.
Ze bezingen schommelend,
in de wind,
oninneembaar verdriet.

Maar eens barsten ze,
prachtig open,
en kleuren ze,
vlaggen van hoop.

Maar hoop ik ook,
een verlenging van het lijden.
En toch is hij,
de enige straatlantaarn,
in een verduisterde stad.

Deel dit verhaal

Een familiekamer als baken van troost

De 24 uurskamer in De Singel gaf de familie van Chris de mogelijkheid om op gelijk welk moment, als de nood of het verlangen er was, naar de jongeman toe te gaan...

Lees het verhaal

Soms even vijf minuutjes…

Voor mijn broers, mijn mama en mezelf was de 24 uurskamer heel waardevol. In de donkere dagen die volgden konden we papa vaak bezoeken. Zelfs op kerstdag konden we samen zitten.

Lees het verhaal

Dag Kristien

Het mooiste aan je job als uitvaartbegeleider is de betekenis die je kan geven aan een mensenleven...

Lees het verhaal