Gaandeweg namen we afscheid,
wisten dat het ooit komen zou.
We hadden nog wel even tijd,
al leidde je pad naar beneden.

Gaandeweg namen krachten af.
De zetel werd je vast verblijf.
Een onzekere pas kwam erbij
en pijnen werden jouw geheim.

Gaandeweg verloor je terrein.
Moegestreden, een laatste zucht…
Al drukt verdriet ons nu neer,
we hebben vrede met je rust.

Deel dit verhaal

Dag Kristien

Het mooiste aan je job als uitvaartbegeleider is de betekenis die je kan geven aan een mensenleven...

Lees het verhaal

Herinner je dierbare…

Lees het verhaal

In een blauwtje lopen

We willen niet voorop lopen, maar naast je, als mens, onopvallend... intens aanwezig als helpende hand.

Lees het verhaal