Gaandeweg namen we afscheid,
wisten dat het ooit komen zou.
We hadden nog wel even tijd,
al leidde je pad naar beneden.

Gaandeweg namen krachten af.
De zetel werd je vast verblijf.
Een onzekere pas kwam erbij
en pijnen werden jouw geheim.

Gaandeweg verloor je terrein.
Moegestreden, een laatste zucht…
Al drukt verdriet ons nu neer,
we hebben vrede met je rust.

Deel dit verhaal

In een blauwtje lopen

We willen niet voorop lopen, maar naast je, als mens, onopvallend... intens aanwezig als helpende hand.

Lees het verhaal

Soms even vijf minuutjes…

Voor mijn broers, mijn mama en mezelf was de 24 uurskamer heel waardevol. In de donkere dagen die volgden konden we papa vaak bezoeken. Zelfs op kerstdag konden we samen zitten.

Lees het verhaal

een bijzonder fotoverhaal op een urne

Door de foto’s op de urne te bakken wordt het een authentiek interieurstuk dat ook echt iets zegt over de persoon die overleden is.

Lees het verhaal